Arjan laat de auto doorgaans staan als hij richting Huls Adviseurs gaat. Hij fietst. Lekker in beweging blijven, zegt hij. Het past bij hem: praktisch, bewust, zonder gedoe. Datzelfde zie je terug in hoe hij over zijn werk praat. Geen omhaal van woorden, geen grote verhalen. Gewoon eerlijk vertellen wat hij doet en waarom hij het doet.
Privé is Arjan getrouwd, vader van drie kinderen. Hij heeft een moestuin waar hij zijn energie in kwijt kan, kampeert in de zomer en fietst waar hij maar kan. Die combinatie van buiten zijn, iets met je handen doen en toch ook nadenken. Je ziet het terug in zijn werk.
Vooruitdenken, niet achteraanlopen
Arjan is kostendeskundige. Maar vraag hem dat op een verjaardag uit te leggen, dan zegt hij: “Ik maak calculaties. Zoals een aannemer, maar abstracter. Niet om een prijs te vormen, maar om advies te geven.”
Simpel gezegd. En toch zit er veel meer achter.
Want wat Arjan doet, is proactief. Hij rekent niet uit wat iemand anders al heeft bedacht. Hij denkt mee vóórdat de keuzes gemaakt worden. Zodat er ook budget is als de ontwerper een andere richting inslaat. Zodat een klant niet halverwege het proces voor een onaangename verrassing staat.
„Als je alleen maar achteraf opschrijft wat iemand anders heeft bedacht, loop je altijd achter de feiten aan.”
Daarvoor moet je lef hebben. Je doet aannames, soms grote. Je werkt met informatie die nog niet compleet is, in een fase waarin veel nog open ligt. Maar je moet die aannames altijd kunnen uitleggen. Onderbouwen. Verdedigen ook, als het nodig is.
„Je moet niet bang zijn om aannames te doen, maar je moet wel weten waar je het over hebt.”
Dat klinkt eenvoudig. Het is het niet. Het vraagt kennis van technieken, van hoe ontwerpers denken, hoe een constructeur te werk gaat, wat er uiteindelijk op de tekeningen komt te staan. En het vraagt ervaring. Die heeft Arjan inmiddels ruimschoots opgebouwd.
Een warme jas
Arjan kwam in 2017 bij Huls Adviseurs terecht via een tip van een bekende. Die had zakelijk wat dingen gedaan met Huls en zei: heb je die vacature daar wel eens gezien? Dat lijkt me echt wat voor jou. Arjan keek. En het klopte.
„Het zat als een warme jas. De vacature was mij op het lijf geschreven.”
Het eerste gesprek was geen formeel sollicitatiegesprek. Jan Erik Huls en hij wonen in dezelfde plaats, dus spraken ze gewoon ’s avonds af voor koffie. Geen boardroom, geen pak, geen vijf gespreksrondes. Jan Erik legde uit wat het adviseurschap inhoudt. Arjan stelde zijn vragen. Het paste naadloos in elkaar.
Dat gevoel is nooit weggegaan. Arjan werkt er inmiddels bijna negen jaar. Niet omdat hij er moet blijven, maar omdat het klopt. De cultuur, het werk, de mensen. Alles past.
Trots op de gebouwde omgeving
Arjan houdt van architectuur. Van mooie, creatieve ideeën die op papier staan, ontwerpen waarbij je denkt: hoe bedenk je zoiets? Hij vindt het mooi dat hij mag bijdragen om die ideeën ook daadwerkelijk haalbaar te maken. Dat er dankzij zijn werk een advies ligt waarmee een ontwerper verder kan, waarmee een opdrachtgever een beslissing kan nemen.
„Ik mag bijdragen aan het tot stand komen van de gebouwde omgeving. Dat vind ik bijzonder.”
Tegenwoordig denkt hij ook na over hoe je in dat proces kleine stappen kunt zetten richting duurzaamheid. Niet als grote opdracht, niet als verplichting, maar als logisch onderdeel van goed advies. Handvatten bieden aan ontwerpers om ook een stukje bij te dragen aan klimaat en milieu : zonder dat dat meteen enorme uitdagingen met zich meebrengt.
„Kleine stapjes vooruit zetten. Dat is nu genoeg.”
Wie past hier wel : en wie niet
Mensen die snel willen doorgroeien, passen volgens Arjan niet zo goed bij Huls Adviseurs. Huls is geen plek waar je in drie jaar tijd drie functies hoger staat. Maar mensen die zichzelf willen ontwikkelen, die graag steeds beter worden in hun vak : die passen er des te beter.
Wel met een stevige bouwkundige basis, want je moet kunnen meedraaien in het team. Dat is voor jezelf ook het prettigst: als je weet waar je het over hebt, kun je vanaf dag één bijdragen. De rest: de nuance, de adviseurservaring, de diepgang… Dat groeit vanzelf.
En dan de cultuur. Er is ruimte. Voor je gezin, voor een gesprek, voor de onverwachte dingen die het leven op je bord legt. Arjan merkt dat aan kleine dingen. Dat Jan Erik vraagt hoe het gaat. Dat collega’s opmerken wanneer iets niet lekker loopt. Dat er niet meteen een oplossing hoeft te zijn. Soms is het al genoeg dat iemand ernaar vraagt.
„Het betekent niet dat je elkaar altijd kunt helpen. Maar alleen al het feit dat er naar gevraagd wordt. Dat helpt.”
Arjan fietst elke dag naar zijn werk. En als hij blij thuiskomt, is dat niet bepaald uitzonderlijk.